Eksik kalmaktan korkmak, kelimeleri birbiri arkasına takıp tamamlamak sence bu mu gerekli, yoksa bize eksik olmak yakışmıyor mu? Bırak küçük bir ateş gibi sönüp gidelim sonuçta ne kadar gerçeğiz, fuzuli bir bedenle tamamlanmak bu kadar önemli. Gerçek ne aslında, lekesiz olmak mı, saf bir beyaz mı? Birileriyle tamamlancak bir yalnızlık mı yoksa başkalaşmak mı o insanın yalnızlığında, olduğu gibi kalmak, doğal, kuşkusuz bu kadar zor mu?