Savaşmamız gerekiyordu, hic şüphesiz bunun doğru olduguna inanmistik. birinin digerinin nefesini kesene kadar bogazini sıkıp, sonra en dayanılmaz anda yavasca parmaklarini gevşetip, yüzüne yaklaşıp, ona bunun anlamsız oldugunu anlatan bir bakis atması gerekiyordu. Çunku sevgi, saflıktan doğmadı, aslında tum bu savaş ve anlamsız bakışmalar bunu gercek kılıyordu ve ortada sürekli devam eden bir gercek oldugunda, bu bir duyguya degil, bu her seye sahip olmaktı, bu salt bir hazdi.