Sürekli dolan bir bardak gibisin, tüm bu taşkınlığın ; zihinsel engellerinin çözülememesinden, ulaşılmaz mevcudiyetinden ya da gercek üstü hayallerinin bu dunyanin kanunlarına aykırı olmasından. Ve görüyorum ki, yoruluyorsun, çünkü tek basina olduğunu unutmuş gibi savaşıyorsun, millerce ötende yaprak düşse ona bile sahip çıkmak istiyorsun, her konuda ciddisin ama beceriksizsin. Yürüyen bir ordu gibi tum kentte dolaşsan bile gunun sonunda teksin ve biraz daha birikmiş. Delilik adi altında, kuru palavralara sahip cikiyorsun, normal olmadigini iddia ediyorsun ama normali diliyorsun. Sevginin kusurlu oldugunu bağırıyorsun ama sevmeyi arzuluyorsun, başıbozuk tutkularını dile getiriyorsun ama harekete geçmiyorsun. Yalnız degilsin, bu seçim senin. Bu kırılma sana ait, sınırların çizili sanıyorsun ama insiyatif aldığında onlara zarar veriyorsun, kayboluyorsun yollari suçluyorsun. Her şeye öfkelisin ama keyfinden ödün vermiyorsun, eksiliyorsun ama çoğalmak zannediyorsun.