Bir ölünün katılığı var yüzünde
Insanlik gibi yaşlı ve yorgun
Çevir aynayı buğuya,
Birazcık ad yeter boşluğuna
Oralar öyle uzak,
Boyle görmeksiz, ki hep hiçliğin salkımları
Yokluğun hükmeden doğmuş biraz
Oysa kenarları yok bu sessizliğin.
Oluşun gölgesinde bir izdüşümü 
Işığın bittiği yerde başlıyor kizil ve dudakların
kıyısı, köşesi
Her bilinçin görünüşünden kırılış kalmış biraz
Oralar öyle suskun
Sonsuzluk silinmektedir yitimin yerine…