Evi gürgen gürgen
Göğü mandalla tutturmuş bir kadın
Diz çökerken teri boynunda
Soymalar doldurmuş kavanozlara
Dokunmak neymiş haşa,
İnsanca bir bakış,
Cennet istemez bu biçimsiz günahı,
Oysa taşkınlığın bir kelebekti
Dudakların da doğum doğum
Virgül darbeleri girse nefeslerine
Serin bir atlas doğacak belki
Toprağın kemiklerinden,
Yarası sığınmak olan
Zulmün güncesi.