Bekleme kuşları
Göy, teninde toplanmış zaten
Günlerce uzanan kerpiçten evler
Susarak ördüğüm dağlar
Burası yüzün, burası saçların
İniyorsun dünyaya,
Boynun ve gülü koklamalar karnın
Hissetmek denilen mecazın tam ortası
Hatırlatır her öpüş
Kırıldıkça adi olan bekleyişleri,
Sessizliğinde dün gibi..
Ne uzak renktir şimdi gözlerin
Ben ki doğmaksız bir karanfil
Sığamamış rengine…