Saçından bir el kadar uzağım sana
Sanki o el ağrıyor arasında
Körleşen bir mezarın girintili hüznü
Doğmamış rahmine isim oluyor,
Bu gelecekte mümkün
Bir çocuğa büyümeyi anlattığın,
Bir bakıma unutulan bir mümkün
Ki düşmeyi öğrettin ona zaten
Bir ayna bunu sezdi halbuki
Bu sessiz mazi sadece aramizda
Korkma sevgilim,
Mezarlıklar bilir boynundaki ipin ağırlığını
Bedenin şekli yaşamaktır sadece.